Een leven vol

Emoties:

Waarom ben ik gaan schrijven?

Omdat dit een vorm van schrijven is.

Dat ik gebruik als medicijn tegen gevoelens.

Zoals verdriet, woede, pijn en onvermogen.

Maar ook over liefde, verliefdheid en geluk.

Want door te schrijven, schrijf je van je af.

En verder ben ik er achter gekomen dat als,

anderen het lezen ze het herkennen.

En dat maakt het zo leuk dat ik schrijf.

En daarom geef ik nu een bundel uit.

Zodat anderen het kunnen lezen.

Geschreven door:

Imme Kersting

Als het aan mij zou liggen was ik al beter.

Het geknok om verder te komen in mijn

leven. Valt me weer eens zwaarder dan ik

dacht. Als het aan mij zou liggen zou ik al

verder zijn dan nu. En toch knok ik weer

om een uitweg te zien in die chaos. Een

vreselijke puinhoop in mijn hoofd en

gevoelens van angst. Dat ik weer een paar

dingen niet goed heb aan gepakt. Ik weet dat

ik het ben om te veranderen maar een weg

zie ik nog niet. Het is zoveel moeilijker dan

ik weer eens dacht. En het ging zo goed

had verschillende dingen zo goed aan gepakt.

Maar op dit moment val ik verder en verder

in zoon heel diep gat. En dan denk ik dat weer

goed in mijn vel zit. En dan komen er toch

weer meer dingen en angsten voor bij.

En dan weet ik weer ik zit weer in een dip.

Het zijn de woorden die ze zeggen.

Het zijn de dingen die ze doen.

Waar ik die liefde uit haal,

En dan zie ik mijn verdriet.

Ze kunnen zeggen en ze kunnen doen.

Als ze mij maar geen beloftes doen.

Ze zeggen het licht niet aan jou.

Jij kunt er niets aan doen.

En toch licht het wel aan mij.

Maar ik kan er echt niets aan doen.

Het zit in mijn genen en in mijn hoofd.

Ik doe het niet expres.

Ik kan er werkelijk niets aan doen.

Dus het is aan jullie om te bepalen.

Wie er schuld aan heeft.

Maar ik doe dit al niet voor jullie.

En ik beloof aan mezelf dat ik er,

Uiteindelijk helemaal voor mezelf zal zijn.

Want ik heb zelf ondervonden en bepaalt.

En iedereen heeft het me al eens gezegd.

Ik ben de enige die mezelf kan helpen.

Om uiteindelijk er voor mezelf te zijn.

Dus ik doe dit al niet voor jullie.

Maar om er van te leren en daar door,

Met mezelf om te kunnen leren gaan.

Zou ik je alles kunnen vergeven van wat er allemaal gebeurd is. Kan ik je sorry’s accepteren die je zoveel zij. Achteraf zij je altijd sorry maar de woorden kwellen mij nog altijd. Kom ik er wel door heen maar hoe gaat dat er dan uit zien.

Ik ben namelijk niet alleen maar boos en gekwetst. Voel alle kwellende woorden nog heel dicht bij mij. Kan ik het ooit al echt los laten en waarom ziet niemand dat ik verdriet heb. Niet echt om jou maar om wat er al gebeurde, waarom zag ik het al niet. Waarom heb ik dan toch zoveel pijn en verdriet.

En kan ik het zo goed verbergen zo dat niemand anders het al ziet. Ben ik dan zo sterk waarom voel ik me dan niet zo. Al die tranen zitten heel diep in mijn hart al die tranen voel ik. Ze zitten vast in mijn lichaam en in mijn hoofd.

Wanneer zoude zij naar buiten komen en bij wie. Als mijn tranen komen laat me dan maar huilen en stel mij dan maar geen vraag. Want ik weet maar een ding kan mijn tranen stoppen en dat is gaan praten . Van buiten en huil ik verder in mijn gevoel. Maar jou mis ik niet en ook dat doet mij pijn.

Soms een glimlach soms een traan.

Soms huil ik nog van binnen en zit ik niet lekker in

mijn vel. Soms stromen er nog tranen maar dan lach

ik er bij. Soms kan ik nog niet goed zeggen hoe

ik me voel. Soms weet ik niet wat te zeggen,

hoe ik me er voel. Dan kan ik dat pas zeggen

als ik weet wat ik voel. Soms glimlach ik en zeg ik

dat het goed gaat en dan stromen er toch nog tranen

in mijn lichaam en achter mijn ogen. Maar dan laat ik

ze simpel weg nog aan niemand zien. En heel soms

gaat het echt even niet en heel soms ook weer wel.

Maar wat ik denk en daar geloof ik echt in.

Ik kom er heus nog wel.

Je wilt hem tegen je aan houden. Als een knuffel

beertje bij je houden. Geven om hem is geen

probleem. En van hem houden kan ook nog wel.

En dan ben je er op eens te oud voor.

En dan ligt hij maar ergens in een kast.

Te verwaarlozen en onder het stof.

En dan krijg je een baby en vind je hem weer

terug. En dan ga je hem toch even wassen en

denk je aan toen. Toen je hem kreeg van opa en

oma met een naam. En nu weet je gewoon dat

zij hem weer zal koesteren.

Net zoals jij was toen je hem net gekregen had.

En nu weet je al dat hij ooit als je meisje

groter is geworden. Hij weer is een andere kast zal

liggen. Onder het stof en verwaarloost en weg gestopt.

En ooit zal ze zeggen deze beer was van mama. Toen

zij nog klein was en hem had gekregen van opa en oma.

Je hoeft geen psycholoog te zijn

Geen therapeut of analist.

Enkel maar een moment is nodig

Waarin je naar jezelf vist

Je hoeft niet eindeloos te praten

Als je het lot een beetje tart

Dan kun je misschien beter luisteren

Naar je eigen kloppend hart.

Je hoeft niet perse aan te nemen

Wat er allemaal word gezegd.

Want het allerbeste zelfhulpboek

Schrijf je zelf toch echt.

Eerlijkheid staat bij mij op een liegen op geen.

Maar jij kon niet anders. Dus ik moet leren daar

mee te leven. Anders is mijn leven voorbij.

Wees eerlijk en los je eigen problemen

op want ik heb er al genoeg en er

kunnen er geen meer bij. Leef gewoon je leven

en behoud je geluk. Ik zal blijven hopen en

kijken of ik een glimp van jou zal zien. Maar

vanaf nu los je eigen problemen maar op.

Want door leugens lukt dat jou ook niet meer.

Ik zal ze blijven voelen en ze zien.

Maar wat ik hoop is dat jij dat ooit in zal zien.